كشد و بر اولياى نعم و اصحاب دولت و ارباب الباب و خداوند همت مكر و غدر انديشند و زرق « 1 » و افتعال « 2 » كند ( 1 ) سينه او هدف تير نوايب زمان و حوادث جهان شود و كشتهء تيغ بليت و سرگشتهء دشت محنت گردد و روزگار او را ماليده فاقه و ادبار گرداند و مقهور و مهجور كند و از دولت و نعمت بىبهره و نصيب ماند . هركه تيغ بدى كشد بيرون * فلكش هم بدان بريزد خون ذكر ديوان نشستن حضرت مخدوم و مخدوم‌زاده جهان و جهانيان بايسنغر بهادر [ خان ] - خلد اللّه ملكه و عدالته ( 2 ) - حضرت سلطنت شعارى - خلد اللّه تعالى ملكه و سلطانه - در تاريخ سنهء تسع عشر و ثمانمايه فرزند ارجمند سعادتمند نوباوهء باغ [ پاد ] شاهى و شكوفهء حديثهء الطاف الهى « مطلع العدل و الاحسان منبع الامن و الامان » « 3 » مهر سپهر جلال ماه فلك اقبال ، شهريار جوانبخت پسر تدبير بلند همت ملك سيرت فلك سريرت كشانيده معضلات ابواب انصاف برآرنده بيخ ضيم « 4 » و اصل اجحاف برازندهء خلعت ابهت و كامكارى فرازندهء چتر سلطنت و شهريارى شهنشاهى كه صحيفهء خاطر شريفش محل نقوش حقايق و لوح ضمير منيرش مهبط انوار دقايق است ، درياى طبع گوهر پاشش مخزن اسرار الهى و ذهن نقادش مورد لطايف ( 3 ) نامتناهى . شعر ز درك غايت علمش عيون مدركه قاصر * ز كنه آيت نعتش نفوس ناطقه ابكم « 5 » اميرزاده بايسنغر بهادر - خلد اللّه تعالى ملكه و سلطانه [ و اوضح على العالمين

--> ( 1 ) . ت : « و زرق و افتعال كند » ندارد . ( 2 ) . ت : « و عدالته » ندارد . ( 3 ) . ت : الطاف . ( 1 ) زرق : ريا ، نفاق ، دروغ ( آنندراج ) دوروئى ( معين ) . ( 2 ) افتعال : بهتان و دروغ بربافتن بر كسى ( منتهى الارب ) ، تهمت و بهتان ( دهخدا ) . ( 3 ) سرآغاز داد و نيكوئى ، سرچشمهء امن و امان . ( 4 ) ضيم : ظلم ، ستم ( منتهى الارب ) . ( 5 ) ابكم : گنگ ، گنگ لاج ( دهخدا ) ، مرد گنگ و كر ( نفيسى ) .